De praktijk
Tijdens bepaalde trainingen richten we ons op de communicatie tussen een volwassene en een kind.
Dat doen we heel specifiek in de training ‘de benadering’ en de ‘professionele benadering’,
maar ook tijdens de workshop ‘contact maken’.
Tijdens de workshop ‘contact maken’, maken we dankbaar gebruik van het paard als spiegel.
Hieronder een voorbeeld. 
Problematiek: Een ongezellige sfeer in huis, veel gekibbel en ruzies onder de kinderen. Geen grip op de praktijken van de zoon. Dochter Janne gedraagt zich vaak boos en opstandig en dochter Denise houd zich heel erg in en explodeert zo nu en dan.
Vader John is snel geïrriteerd en moeder Ilse voelt zich onbegrepen en in de steek gelaten omdat ze vind dat ze alles alleen moet doen.
Na de kennismaking krijgt ieder lid van de familie dezelfde opdracht te doen bij het paard. Eén voor één gaat er een lid de cirkel in bij het paard met de opdracht: maak contact met het paard en laat hem jou volgen.
Als 1e gaat vader John. Opvallend is dat hij heel resoluut en ogenschijnlijke zonder twijfel op het paard afstapt. Het paard kijkt hem indringend aan en voelt zich een beetje overvallen. Maar blijft staan en wacht af. Vader John pakt het paard bij het halster en trekt hem bijna vooruit maar van volgen is geen spraken. Als ik hem vraag om het paard los te laten en te kijken of hij hem vrijwillig wil volgen, draait het paard de andere kant op en loopt van John weg. De eerste keer lacht vader John er om maar na de tweede keer raakt hij geïrriteerd.
Ik vraag aan vader John of hij vind dat hij echt contact heeft gemaakt met het paard voordat hij er iets van verlangt, waarop hij antwoord, het is een paard hoe maak je daar contact mee.
Mijn antwoord; net als bij een mens. Met enige tegenstribbeling probeert hij het opnieuw, maar hij blijft het vreemd vinden om met een dier contact te maken. Ik vraag hem, hoe hij contact maakt met zijn kinderen voordat hij ze een opdracht geeft of iets van hen verlangt?
Antwoord van John; gewoon door te zeggen wat ze moeten doen. Prima, en als de kinderen iets van jou verlangen, hoeven ze dan ook alleen maar te vragen en doe je het dan ook meteen? Toen gebeurde er iets in vader John, zijn gedachten kwamen samen met zijn gevoel en hij realiseerde zichzelf dat zijn communicatie redelijk eenrichtingsverkeer bleek te zijn.
Ik vroeg hem om dat gevoel van herkenning aan het paard te laten zien of horen. Hij kreeg meteen contact. Het paard bleef nog even staan en toen vader John zich omdraaide en met een hele vriendelijke stem het paard vroeg hem te volgen, liep het paard hem tegemoet. Uiteindelijk na een paar pogingen en opnieuw contact maken, volgde het paard hem zonder dwang één rondje in de cirkel. Het inzicht wat John kreeg was dat hij er misschien iets te gemakkelijk van uit wil gaan dat andere hem volgen en begrijpen. Dat echt contact maken een beter resultaat oplevert.
2e kandidaat moeder Ilse. Ook haar opdracht was, maak contact met het paard en laat het jou volgen. Moeder Ilse ging naar het paard toe en aaide het, sprak tegen het paard en probeerde oogcontact te maken. Toen ze wilde aanstappen, draaide het paard zich met zijn achterkant naar haar toe. Hij had totaal geen oog meer voor haar en bemoeide zich met wat er buiten de cirkel gebeurde. Moeder Ilse werd er na enige tijd een beetje moedeloos van en je zag haar schouders zakken en haar hoofd hing een beetje scheef. Vraag; het paard geeft aan jou niet te zien of te geloven, heb jij moeite met jezelf te erkennen en in jezelf te geloven? Antwoord; een brok in haar keel en tranen. Op dat moment draait het paard zich om en gaat tussen haar en de toeschouwers in staan. Als een manier van bescherming. Het paard kijkt naar moeder Ilse en vraagt om aandacht. Vraag, ben je er toe bereid om jezelf meer aandacht te geven? Antwoord; waar haal ik de tijd vandaan? Vraag, door misschien alles iets minder perfect te willen doen en dingen te laten gebeuren? Antwoord; dat vind ik moeilijk. Vraag, je opdracht is om het paard jou te laten volgen, zou je dat nog eens willen proberen maar reageer dan vanuit wat er gebeurd. Ze maakte opnieuw contact en stapte aan. Het paard leek haar te volgen, kwam naast haar lopen en liep haar voorbij. Moeder Ilse was even verheugd en al snel trok ze haar schouders op met een gevoel van machteloosheid. Ik vroeg haar dit te laten gebeuren en haar aandacht bij haar gevoel te brengen. Dat deed ze en ook al vond ze het moeilijk om zich over te geven, ze hebben samen enorme lol beleefd door allerlei figuren te maken binnen de cirkel. Van controle hebben werd het samenspel.
Derde kandidaat zoon Steven. Steven maakte de opmerking; ik heb goed opgelet wat mijn ouders fout hebben gedaan dus hoef ik die fouten niet meer te maken en doet het paard precies wat ik wil. Waarop ik antwoordde; je kunt geen fouten maken Steven, je krijgt slechts inzichten. Steven liep enigszins onzeker op het paard af. Het paard bleek van dichtbij toch groter te zijn dan hij dacht. Steven aaide het paard een beetje en sprak er heel voorzichtig en zacht tegen en hield zijn gezicht van ons af. Toen hij aan wilde lopen stond hij zo dat het paard zichzelf eerst helemaal moest omdraaien alvorens het paard Steven kon volgen. Vandaar dat het paard ook eerst Steven rustig nakeek voor dat hij hem volgde. Steven kreeg een enorm gevoel van zekerheid en straalde helemaal. Het paard bleef netjes achter hem en volgde hem. Steven maakte de mooiste figuren en zonder aarzeling volgde het paard.
Zijn gezicht was te smal geworden voor zijn glimlach en trots.
Wat in deze sessie heel erg duidelijk naar voren kwam, was dat Steven misschien een binnenvetter is maar heel goed in de gaten heeft wat er om hem heen gebeurd. Dat hij alles eerst goed afweegt en overweegt. Dat als hij het vertrouwen krijgt, hij heel veel kan en op een verantwoordelijke manier dat ook weet te dragen.
Vierde Kandidaat dochter Denise; Denise stapte heel onzeker en een beetje trillend de cirkel binnen. Het paard kwam direct naar haar toe gestapt. Daar schrok ze een beetje van en wilde weglopen. Ik vertelde haar dat het paard haar alvast kwam begroeten. Ze bleef stil staan en liet het paard bij haar komen. Het paard drukte zijn neus tegen de buik van Denise. Onze buik staat in de psychologie centraal voor de plaats waarin existentiële angsten en allerlei bedreigingen waaraan de mens in de wereld blootstaat tot expressie worden gebracht. Denise knuffelde het paard en je zag duidelijk dat ze bepaalde emoties niet wilde laten zien. Het paard bleef op haar buik wijzen met kleine voorzichtige duwtjes. Denise deed een stapje achteruit en het paard bleef staan. Denise besloot aan te lopen en keek achterom of het paard haar wilde volgen. Dat deed het paard niet, hij keek haar wel na en bleef kijken. Na enige tijd werd het Denise te veel en ze begon stampvoetend en huilend boos te worden. Ze riep een paar keer dat het haar nooit lukte. Ik benadrukte de toeschouwers hier even niet op te reageren en het te laten gebeuren. Terwijl Denise zich van ons had afgewend (en ook van het paard) boos stond te zijn en veel tranen liet vloeien, liep het paard voorzichtig naar haar toe. Ik liep even om de cirkel heen om bij het gezicht van Denise te kunnen komen en vroeg haar wat ze voelde. Ze antwoordde niet en trok weer in zichzelf. Het paard stopte met lopen. Ik vertelde haar dat het paard naar haar toe wilde komen toen ze zo boos werd en dat het nu weer stopte nu zij gestopt was met zichzelf te uiten. Weer vroeg ik haar, hoe voel je jezelf. Voorzichtig begon ze te vertellen dat ze nooit iets goed kon doen. Het werd best een lang en emotioneel verhaal en toen vroeg ik haar zich om te draaien. Het paard stond vlak achter haar en legde zijn neus op haar schouder. Omdat ik er nu zeker van was dat het paard haar zou volgen, vroeg ik Denise met duidelijke taal het paard te vragen haar te volgen. Na enige uitleg van mij, hief ze haar hoofd op, borst vooruit en stapte parmantig vooruit en het paard volgde haar.
Ook zij begon te glunderen. Denise kreeg het inzicht dat als ze zichzelf laat zien ze gezien wordt en dat er naar haar geluisterd wordt.
Laatste kandidaat dochter Janne; Bij dochter Janne twijfelde ik er zelf aan of dit paard niet een beetje te groot was en zei daardoor zichzelf te veel zou laten domineren. Maar het tegendeel was waar. Janne stapte zonder aarzeling op het paard af, probeerde het paard bij zijn halster te pakken, maar kon er net niet bij. Het paard liet zijn hoofd zakken zodat ze er wel bij kon. Ze pakte het paard beet en begon te lopen. Omdat ik bang was dat het paard per ongeluk op haar kleine voetjes zou gaan staan, vroeg ik haar het paard los te laten en maar gewoon te blijven lopen. Janne had een hele eigen manier van communiceren met het paard. Ze liep een stukje en ging toen weer stil staan. Zonder dat iemand haar dat had verteld, deed ze haar hand omhoog als ze wilde dat het paard ook stil ging staan. Zo maakte ze figuren en als ze zelf de bocht niet haalde zonder tegen het paard aan te lopen, liet ze hem gewoon even stil staan om er zelf eerst omheen te lopen en liep dan weer aan. Het paard volgde haar met heel veel interesse. Hij bleef haar aankijken en zijn oren waren steeds op haar gericht. Prachtig om te zien hoe de kleinste van het gezin, het duidelijkst in haar communicatie kon zijn.
Na deze intensieve sessie, waar we overigens de hele dag over gedaan hebben, was het hele gezin diep onder de indruk van de inzichten die het paard ons gegeven had.
Dit gezin heeft ervoor gekozen om verder te gaan met het leren communiceren via je houding en emoties door gezamenlijk de training “de benadering” te gaan volgen. Via deze training leren ze dieper in te gaan op de inzichten die er boven water zijn gekomen. En na enkele trainingsdagen gaan we dan terug naar het paard om te kijken of de houding van de deelnemers ook daadwerkelijk verandert zijn. Voor zichzelf maar ook tegenover elkaar.
