Bijzonder zijn!
Natuurlijk is iedereen op zijn eigen manier bijzonder. Ook al ervaren we dat niet altijd zo.
Niemand is gelijk en dat maakt ons allemaal bijzonder.
Maar een bijzonder kind zijn in deze maatschappij, heeft al gelijk een negatieve inslag.
Om de een of andere reden hebben we van het woord “bijzonder” iets negatiefs gemaakt.
Iets opvallends, eigenaardigs of vervelend. Alle kinderen die zich anders gedragen dan dat er vanuit de maatschappij verwacht wordt, krijgt een stempel. Of je bent opvallend intelligent of je bent opvallend druk, of je wordt voortdurend gewezen op je beperkingen.
Gewoon bijzonder zijn, wordt doorgaans moeilijk aanvaard.
Op welke manier je als kind ook bijzonder bent, echt bijzonder zijn is niet altijd even leuk. Het is in je jonge leven zeker geen gave. Met de juiste begeleiding en acceptatie kan het dat wel worden.
Wat ik veel tegen kom bij ‘bijzondere kinderen’ zijn de emoties ‘onbegrepen voelen, afgewezen voelen, alleen voelen, genegeerd en niet gezien worden’. Omdat kinderen veelal nog authentiek zijn, kunnen ze niet anders dan zich gedragen vanuit dat gevoel. Maar helaas komt het maar al te vaak voor, dat juist kinderen met deze gevoelens extra beloond worden als ze hun emoties leren te controleren en in te kapselen. Doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg. Ze worden gevraagd om hun authentieke emoties te vervangen door; op te gaan in het geheel.
Waarom helaas, dat is toch de verwachting van de maatschappij? Door je authentieke gevoelens niet te mogen laten zien, wordt je misschien wel een keurige en rustige burger voor de maatschappij. Maar je wordt daardoor heel ver verwijderd van je werkelijke zijn !
Dat resulteert op latere leeftijd in verwarring en juist extreem opstandig gedrag. Je blijft vechten tegen de gevoelens die je hebt en wat je omgeving je heeft proberen te leren hoe je moet zijn. Een constante schommeling tussen aangepast willen zijn voor de goedkeuring en autonoom willen zijn omdat je dat echt bent.
We zouden dus bijzondere kinderen, veel meer de ruimte en de stimulans moeten geven bijzonder te zijn. Afstand doen van ons eigen oordeel en leren kijken naar wat die kinderen ons vertellen. Door ze te benaderen vanuit de onderliggende boodschap van hun emoties.
Dimphy Wolters.
